Saturday, February 20, 2016

ఎండమావి?


ఇన్నాళ్ళూ నువ్వులేని
 ఒక్కో రోజు గడుస్తుంటే 
నిన్నుకలిసే రోజుకి 
ఒక్కోరోజు దగ్గరవుతున్నానని 
సంబర పడిపోయాను
ఎండమావిని ఒయాసిస్ అనుకొని
భ్రమలో బతికేసా ఇన్నాళ్ళూ 
ఐనా ...... 
నువ్వొస్తే నీకివ్వడానికి
 నాదగ్గర ఏముందని?
నా ధైర్యాన్ని, స్థైర్యాన్నీ... 
అభిమానాన్ని,అహంకారాన్ని
ఆప్యాయతనీ, ఆదర్శాన్ని
మనసుని, మమతని 
నా ఆఖరి చిర్నవ్వునీ 
చివరి కన్నీటి బొట్టునూ
సమస్తం నీకిచ్చేసి.... 
బీడువారిన మనసుతో 
మోడువారిన చెట్టులా 
ఇలా... మిగిలాను 

Thursday, February 4, 2016

టి.విలో పంచాయితీలు


ఈ మధ్య మధ్యాహ్నం ఖాళీ అవగానే కాస్సేపు రిలాక్స్డ్ గా టివి చూద్దామని ఆన్ చేస్తే కొన్ని మన తెలుగు చానెల్స్ లో భార్యాభర్తల మధ్య తగువులు తీర్చే ప్రోగ్రామ్స్వస్తున్నాయ్ . ఇంతకు ముందు కూడా అటువంటివి వచ్చినా నేను ఎప్పుడూ గమనించలేదు, ఇదేదో కోర్టుకి వెళ్ళక్కర్లేకుండా న్యాయం చేస్తున్నారు కోర్టుల చుట్టూ తిరిగితే ఏళ్ళు గడిచిపోతాయి కొన్నిసార్లు తిరగలేక బాధితులు రాజీ పడిపోతుంటారు సరే ఇదేదో మంచి విషయమే అనుకున్నా.గత కొద్దిరోజులుగా చూస్తుంటే సెక్షన్లు తెలిసాయి కాని న్యాయం ఎవరికి జరుగుతుందో తెలీలేదు :)

విషయంలోకొస్తే ఇంచుమించుగా ప్రతీ ఎపిసోడ్ లోనూ ఇద్దరు పెళ్ళాల శోభన్ బాబులే :) అది సినిమా చెల్లుతుంది ఇక్కడకొచ్చిన బాబూ ఇద్దర్ని చూసుకుంటానంటాడు అదేంటో :) :)

ఒక్కోసారి అక్కడ అడిగే విధానం చూస్తే నా తల తిరిగి పోతుంది. నువ్వు రెండో భార్యవి అతనేమన్నా ఓర్పుగా ఉండాలి అతనెలా తిరిగితే ఎక్కడికెళ్తే నీకెందుకు నిన్ను నీ పిల్లల్ని చూసుకుంటాడు ఈ రకంగా ఉంటుంది ఇక్కడ నేను రెండో ఆమెని సపోర్ట్ చేయమనట్లేదు అతడూ తప్పుచేసాడు ఒక్కోసారి ముందు పెళ్లి సంగతి చెప్పకుండా చేసుకున్న మహానుభావులూ ఉ న్నారు.అప్పుడప్పుడూ ఏకైక భార్యకూ ఇలాంటి జ్ఞానబోదే జరుగుతుంది బైట ఎలా వున్నా ఫరావాలేదంట వాళ్ళని బాగా చూసుకుంటే చాలంట ఇదేం లాజిక్? నేనిలా అనటం సభ్యత కాదు కాని  ఇంట్లో భార్యని ప్రేమగా చూసుకుంటూ వుంటే బయట అంటురోగాలు తెచ్చి అంటించినా ఓకే నా ఇలా మాట్లాడతారా?

.అటూ ఇటూ కూడా న్యాయం మాట్లాడతారు ఇద్దర్నీ దుయ్యబడతారు వాళ్ళ తప్పుల్ని ఎత్తి చూపుతారు అక్కడకి వచ్చినవాళ్ళని ఏం కావాలని అడుగుతారు వాళ్ళేమో న్యాయం కావాలని వచ్చామంటారు అంతా చూసాక నాకు మాత్రం ఎవరికి న్యాయం జరిగిందో అర్ధమే కాదు 


చివరికి మానసిక విశ్లేషణలు చేస్తారు, సెక్షన్ లు చెప్పి భయపెడతారు అంతా అయ్యాక ఎవరో ఒకరితో అంటే మొదటి భార్య హక్కు కాబట్టి నువ్వెందుకు చేసుకున్నావ్ నీకు భార్తమీద హక్కులేదు అంటూ కొంత మైంటినెన్స్ ఇప్పించి పంపేస్తారు. అదే మొదటి ఆమె ఛీ ఇతను నాకొద్దు ఆమెతోనే ఉండనివ్వండి నాకు ఆస్తి లో వాటా ఇప్పించండి అంటే రెండో ఆమె అదృష్టం. ఇంతకూ ఇద్దరి స్త్రీలకూ న్యాయం జరిగినట్టేనా. అతడు అంటే రెండు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకున్న అతనికి పెద్దామో, చిన్నామో ఒకరితో చక్కగా కాపురం చేసుకునే అవకాశం ఉంటుందన్నమాట!
అంతేకాదు అప్పుడప్పుడూ ఇద్దర్నీ చూసుకొనే అవకాశమూ ఉంటుంది అతనికి ఈ మధ్య తెలివి మీరిపోయి నేనేం పని చెయ్యట్లేదు అనేస్తున్నారు నెల నెలా భత్యం ఇవ్వక్కర్లేదని. ఏదో కొద్దిపాటి ఆస్తి చూపించి సింగిల్ పేమెంట్ సెటిల్ మెంట్ చేసేసి వదిలించుకోవచ్చని.

రెండు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకోవడం అనే పెద్దనేరం స్వయంగా చేసినోడు బాగుంటాడు ఇద్దరిలో ఒకరు ఒంటరి జీవితం గడపాలి (వాళ్ళు వేరే పెళ్లి చేసుకుంటారో లేదో వాళ్ళ మానసిక పరిస్థితి కుటుంబ నేపద్యాలు ఇక్కడ అప్రస్తుతం అనుకుంటున్నాను) ఇది స్త్రీలు స్వయంగా న్యాయ నిర్ణేతలుగా నిర్వహిస్తున్న కార్యక్రమంలో స్త్రీలకు జరుగుతున్న న్యాయం. 

వచ్చిన వాళ్లందరికీ ఇలాగే జరుగుతుందని అనను కొందరికి మంచిజరిగి ఉండొచ్చు.నేను చూసినవి చాలా వరకు ఇలానే వున్నాయి. అసలు తప్పు చేసినవాడు  ఎటువంటి శిక్ష లేకుండా హాప్పీగా వెళ్తుంటే ఇదేం న్యాయం అనిపించి ఇలా వెళ్ళగక్కేశాను.   

*పై విషయాలు కేవలం నా అభిప్రాయం మాత్రమే. ఎవ్వరినీ కించపరిచే ఉద్దేశ్యం కాదు. 

Thursday, January 28, 2016

అలవాటో .... అనుబంధమో?


చాన్నాళ్ళ క్రితం మాట! మేము ఒక ఫ్లాట్ లో రెంట్ కి ఉండేవాళ్ళం. మా ఫ్లాట్ లో ఒక ప్రేవేట్ స్కూల్ టీచర్ ఉండేవారు. ఆమె కోసం ప్రతి రోజు స్కూల్ బస్సు రోడ్డుకి అటువైపు ఆగేది. డ్రైవర్ హార్న్ కొట్టగానే ఆవిడ వెళ్లి బస్సుఎక్కేవారు. ఒకరోజు నేను బాల్కనీ లో నిలబడి ఉండగా బస్సు వచ్చింది నేను చూస్తున్నాను వెనకనుండి నాలుగో వరుస కిటికీలోంచి ఓ చిన్నచేయి బయటపెట్టి టాటా చెప్తున్నట్టు ఊగింది. ఎవరో ఎవరికో అన్నట్టు నేను అటు ఇటు చూస్తుండగానే టీచర్ ఎక్కడం బస్సు వెళ్ళిపోడం జరిగింది

మర్నాడు బట్టలారేస్తూ ఉండగా బస్సు రావటం మళ్ళీ చేయి బయటపెట్టి బై చెప్పటం... బస్సు వెళ్ళిపోయింది. తఆ ర్వాత రోజు బస్ హార్న్ వినపడగానే బైటకి వెళ్లాను ఈసారి చేయ్యితోపాటు ఒక నవ్వు మొహం కూడా బైట కొచ్చింది. అప్పటికి గాని అర్ధం కాలేదు వాడు టాటా చెప్పేది నాకే అని :)

ఇక ఆ రోజు నుండి హార్న్ వినపడగానే ఎంతపనిలో ఉన్నా పరిగెత్తుకొని బాల్కనీ లోకి రావటం ఒక్కోసారి ముందే వచ్చి బాల్కనీలో వేచివుండటం వాడికి బై చెప్పటం మామూలై పోయింది తర్వాత తనని చూసి మరికొంత మంది పిల్లలు చేతులూపేవారు ఒక్కోసారి ఆదివారం కుడా మర్చిపోయి టైం చూసుకోనేదాన్ని .ఇంకా బస్ రాలేదేంటాని :)

తర్వాత మా స్నేహం ముదిరి పాకాన పడి సైగలతో సంభాషించుకొనేవాళ్ళం  అలా వాడి గురించి సెకండ్ క్లాస్ చదువుతున్నాడని తెలిసింది.చేతులు బైట పెట్టకూడదని జాగ్రత్తలు చెప్పటం, హాప్పీ న్యూ ఇయర్ లు చెప్పుకోవడం, పరీక్షలప్పుడు వాడు అట్ట చూపిస్తే నేను బొటన వేలు పైకెత్తి ఆల్ ది బెస్ట్ చెప్పటం ఇలా సాగిపోయింది మా స్నేహం. సెలవులు వచ్చాయంటే ఏదో వెలితిగా ఉండేది నాకు. బహుశా వాడిక్కూడా ఎందుకంటే నేను ఎప్పుడైనా ఊరెళ్ళి వస్తే ఎంత ఆత్రంగా వెదికేవాడు నేను కనపడగానే అమాయకమైన నవ్వు ముఖమంతా అలముకునేది. వేసవి సెలవుల తర్వాత స్కూల్ తెరిచే రోజు కోసం ఆత్రంగా ఎదురు చూసేదాన్ని. వాడి ముఖం లోనూ అదే ఆనందం అదే స్వచ్చమైన నవ్వు. 

వింటే నవ్వొస్తోంది కదూ! ఇలా మూడేళ్ళు గడిచిపోయాయ్ ఎప్పుడూ వాడు బస్సు దిగే సాహసం చెయ్యలేదు నేనూ ఎప్పుడూ రోడ్డు దాటి బస్సు దగ్గరికి వెళ్ళలేదు. వాడి పేరు తెలీదు ఎప్పుడూ ఒక్క చాక్లెట్ కూడా ఇవ్వలేదు. అయినా మా స్నేహం కొనసాగింది. 
అనుకోకుండా కొన్ని అనివార్య కారణాల వాళ్ళ ఆ ఫ్లాట్ ఖాళీ చెయ్యాల్సి వచ్చింది. మేం ఇల్లు మారిపోయాం నా స్నేహితుడికి రేపట్నుంచి ఈ బాల్కనీలో కనపడనురా ఎక్కడికెళ్ళానో అని చూడొద్దు అని చెప్పనే లేదు. నాకోసం చూస్తాడేమోని అనిపించేది చాలా రోజులు ... కాదు నెలలు... కాదు దాదాపు రెండేళ్ళు గుర్తొస్తూనే ఉండేవాడు.

ఆ తర్వాత మేం సొంత ఫ్లాట్ కి మారిపోయాం ఏ స్కూల్ బస్ చూసినా గుర్తొచ్చేవాడు. ఐదారేళ్ళు పైనే గడిచిపోయాయ్. దాదాపు మర్చిపోయా. కాని మళ్ళీ ఈమధ్య ఎందుకో తెలీదు ఆ అబ్బాయి జ్ఞాపకాలు వాడి పసి నవ్వు చిన్న చేతులూ మరీ మరీ గుర్తొస్తున్నాయి.అపరాధభావంతో మనసు ముడుచుకుపోతోంది. బహుశా బోల్డంత ఖాళీ దొరికేసిందేమో నాకు పాత జ్ఞాపకాలు నెమరేసుకోడానికి :)

అసలు ఆ అబ్బాయెవరో నాకే ఎందుకు టాటా చెప్పలనిపించిందో తెలీదు కాని ఓ మూడేళ్ళు రోజూ చూడటం బై చెప్పటం వల్ల అది అలవాటుగా మారి కలిగిన బాధా లేక అది మా మధ్య పెరిగిన అనుబంధమో తెలీదు. అలవాటుకీ , అనుబంధానికి తేడా ఏవిటో అసలు? 

Sunday, September 27, 2015

అంతటా నేనే !


నేను రాసే లేఖలు మోసుకొచ్చేది కాలమే 
సూర్యుడు చంద్రుడు తపాలా బంట్రోతులు 
నీ చుట్టూ నిండిన  చీకటి వెలుగులు.. అవి.... 
నా ఆనవాళ్ళు....  నా పలకరింతల నకళ్ళు 
రాత్రి కురిసే వెన్నెలంతా  నా కలవరింతే 
అమావాస్య రోజు  నక్షత్రాలు నా అక్షరాలే 
వర్షపు రాత్రి చినుకులన్నీ నా కన్నీటి చుక్కలే 
సాయంసంధ్యలన్నీ నా ఎదురు చూపులే 
నానుంచి దాక్కోవాలంటే నువ్వు......  
చీకటి వెలుగులు లేని చోటు వెతుక్కోవాలి 
దొరుకుతుందా మరి ఆ చోటు నీకు?

Thursday, July 2, 2015

సుదీర్ఘ నిరీక్షణ


మనసులో సంతోషం పెదవులపై చిర్నవ్వైతే
ఆనంద బాష్పం కంటి చివర మెరుస్తుంది 
కాని గుండెల్లో బాధ కళ్ళల్లో పొంగితే 
కన్నీరు వరదై ముంచేస్తుంది 
నీ తొలివలపు నేనేమో...... కాని 
నా తుది తలపు నీవే 
నా నీడ కూడా నన్ను విడిచి వెళ్ళిన వేళ 
నిశ్శబ్దానికీవల సడి చేయక రోదిస్తున్నా 
ఈ సుదీర్ఘ నిరీక్షణలో అలసి సొలసి 
తుదకు రాలిపోతానేమోని  భయమేస్తుంది 

Wednesday, June 17, 2015

ఎందుకిలా?


ఒకప్పుడు 
నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు .... ఎప్పుడూ
నాపై ప్రేముందా నీకు అని..ఎంతుందో అని 

కొలమానాలతో ఉక్కిరిబిక్కిరౌతూ సంధిగ్ధత!
ఇప్పుడు
నువ్వు నాతో లేనప్పుడు.... ఎప్పుడూ 
గుర్తున్నానా నీకు అని..తలుస్తావా నన్నుఅని  
మనసును బలహీన పరుస్తూ సందేహం
ఎల్లప్పుడూ..... 
నా కనురెప్పల క్రింద నీ రూపం కరిగి
జారిపోతూంటే ఎదలో పొదువుకుంటున్నా
అపురూపంగా ఈ అశ్రువు సాక్షిగా.... 

Thursday, June 4, 2015

ఒంటరిని....


నేను ఒంటరినయినపుడు 
నా నీడవై నా వెంటే వున్నావు 
ఇప్పుడు నువ్వే నన్నొదిలి వెళ్ళావ్ 
నిన్నెంత కోల్పోయానో నీకెలా చెప్పను 
లిపిలేని భాషను ఎలా చూపను  
మౌనమే భాష్యమైతే ఎలా చెప్పను 
అది... చుస్తే.... 
నీ కంటిపాపలోనే  కనిపిస్తుంది 
వినాలంటే.... 
అది నీగుండె సవ్వడిలో వినిపిస్తుంది

Wednesday, May 27, 2015

వీడుకోలు....


సెలవా మరి అంటున్న నీ కళ్ళనుండి 
నా కళ్ళను విడదీయటానికి 
వెళ్ళనా మరి అంటున్న నీచేతి స్పర్శనుండి 
నాచేతిని విడిపించడానికి 
నా మనసు పడిన మూగవేదన
నీవు తెలుసుకోక నేను తెలుపలేక 
వీడ్కోలు చెప్పటానికి మొరాయిస్తున్న 
నా మనసును సముదాయించలేక 
ఆ క్షణమే మరణించాను.

Sunday, May 17, 2015

శూన్యం!


కరిగి పోయిన కలేమో మన
పరిచయం అనుకుందామంటే ... 
నీ జ్ఞాపకాల ఊటను కన్నుల్లో 
నింపుతున్న గతం నన్ను 
నీడలా వెంటాడుతోంది....  
కట్టెను వదిలి ప్రాణం పయనమై పోతుంటే 
కళ్ళప్పగించి చూస్తూండి పోయిన క్షణం!
బాధ్యతల ఉక్కు సంకెళ్ళ మధ్య 
బందీనై నిలుచుండి పోయాను
నేస్తం! 
ఇన్నేళ్ళ మన సావాసంలో 
ఎన్నో విలువైన కానుకలిచ్చావు 
అవన్నీ నాతోనే వున్నాయి 
నువ్వు మాత్రం నన్ను విడిచి 
దూరపుకొండల వైపు సాగిపోయావు 
నువ్విచ్చిన చివరి కానుకేమో ఈ శూన్యం! 
బహుశా అదే తోడుగా వుంటుంది 
నా ఈ ఏకాంత వాసంలో.... 

Sunday, May 10, 2015

Tears are the words the heart can't say.


పెద్ద పెద్ద కళ్ళనిచ్చిన దేవుడు
ఛత్రాలవంటి రెప్పలనిచ్చివుంటే
రెప్పల మాటున స్వప్నం
కరిగి జారుతున్న వేళ
కంటిచివరి నీటి చుక్కని
రెప్పవాల్చి దాచుకునేదాన్ని
ముఖం దాచుకొనేందుకు
నీ గుండె వెదుక్కొనే
అవసరం ఉండేదికాదు!

Wednesday, December 17, 2014

ఆ పాత మధురాలు :)



చాలా రోజుల తర్వాత బోలెడంత ఖాళీ దొరికేసి పాతపుస్తకాల దొంతర్లు (ఎన్నో అనుకొనేరు ఓ బుల్లి చిన్న అల్మారా అన్నమాట) దులుపుతుంటే కృష్ణశాస్త్రి గారి 'బదరిక 'లోంచి ఓ కాయితం జారిపడింది. చూద్దునుకదా నా స్వహస్త లిఖితమే. జ్ఞాపకాల్ని నెమరే.సుకోగా అది చాలా ఏళ్ల క్రితం మా అత్తగారి ఊరిలో ఉంటున్నప్పుడు రోజువారి  అద్దెకు పుస్తకాలు ఇచ్చే కిరాణా కొట్టుఉండేది.  అక్కడ ఎలాఉండేదంటే అసలే నాకు  పుస్తకాల గురించి పెద్దగా తెలీదు.  తెలిసిన పుస్తకాల(తులసిదళం, వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల వంటివి) పేర్లు రాసి మా పాలేరు చేతికివ్వడం వాడు అక్కడ ఏదుంటే  అది తేవడం జరిగేది. అక్కడ నుండి పుస్తకాలు  తెప్పించుకొని కాలక్షేపం చేసే రోజుల్లో నచ్చి రాసుకున్న కొన్ని పేరాలు ఇవి. బహుశా రంగనాయకమ్మగారి 'అంధకారంలో'వి అనుకుంటాను.

"సంగీతాలు, చిత్రలేఖనాలు మాత్రమే కళలనుకుంటాం కాని హాయిగా జీవించడం కూడా గొప్ప కళ. ఆ కళలో మనం నిష్ణాతులం కావాలి అంటే జీవితాన్ని గౌరవించి ప్రేమించడమే దానికి మార్గం."

రంగనాయకమ్మ గారి కొన్ని రచనలపై ఎన్ని విమర్శలున్నా. ఆవిడ సిద్ధాంతాల పట్ల కొంతమంది వ్యతిరేకత వ్యక్తం చేసినా వైవిధ్యంగల రచనలు, ముక్కుసూటితనం మరికొంత మందిని ఆమెకు అభిమానుల్ని చేసింది. దాంపత్యం గురించి ఆవిడ రాసిన పేరాలు ఇంతకు ముందు ఒక టపా రాశాను ఆ లింకు ...
దాంపత్యం సాఫల్యత ....

దాంపత్యం గురించి ఇంతచక్కగా రాసి చదివిన వారికి ప్రేరణ కలిగించిన వారి వైవాహిక జీవితం ఎందుకు విఫలమైందో నాకు అర్ధం కాలేదు. ఏది ఏమైనా పైవి పాటిస్తే మాత్రం జీవితం పూలబాటే కదూ! 

Friday, November 21, 2014

గోవర్ధనగిరిధారి..... మురారి!

చాలా రోజులైంది కృష్ణయ్యను చూసి అనుకుంటూ నిన్న సాయంత్రం వేణుగోపాలస్వామి గుడికి వెళ్ళాము. నాలుగ్గంటలకే వెళదామని అలా లేటైపోయి వెళ్లేసరికి ఆరుగంటలైంది.వెళ్లేసరికి ఆకాశదీప పూజ జరుగుతోంది. ఆలశ్యంగా వెళ్ళటం మంచిదైంది పూజలో పాల్గొనే అదృష్టం మాత్రమే కాదు గోపూజలో పాల్గొనే అవకాశం కూడా దక్కింది.

kphb కాలనీ మలేషియాటౌన్ షిప్ opp లో ఉంది గోవర్ధనగిరిపై శ్రీ వేణుగోపాలస్వామి గుడి. చాలామందికి తెలీదు అక్కడో గుడి ఉందని. నగరం మధ్యలో ఉన్నా చిన్న కొండపై ఉండటంవల్ల అక్కడ వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. కొండపై అడుగు పెట్టగానే ఆలయం,ధ్వజస్తంభం, ఒక పక్కగా గోశాల, పరుగులిడుతూ తిరుగాడే ఓ బుజ్జి తువ్వాయి{పేరు గోపాలుడు),మంద్రంగా వినిపించే అన్నమాచార్య కీర్తనలూ.....  ఇవన్నీ మనకు ఆధ్యాత్మిక చింతనతో పాటూ ఆహ్లాదాన్నీ కలిగిస్తాయి. ఇక రుక్మిణీ సత్యభామలనిరువైపులా నిలుపుకున్న వేణుగోపాల స్వామిని చూడటానికి రెండుకళ్ళూ సరిపోవు.ఆయన మృదు మధుర సుందర వదనారవిందం మనసును దోచుకుంటుంది. మహాలక్ష్మి అమ్మవారు, గోదాదేవి కూడా అదే మండపంలో కొలువై ఉన్నారు. ప్రధాన ఆలయానికి కాస్త పక్కగా చిన్న ఆంజనేయస్వామి గుడి ఉంది. 

నేను మొదటిసారి ఓ రెండేళ్ళ క్రిందట వెళ్లాను. ఆతర్వాత నుండి అప్పుడప్పుడు వెళ్తూ ఉంటాము .అప్పటికి ఇప్పటికీ గుడి చాలా అభివృద్ధి చేశారు. కాని కొండపైకి దారి అంతగా బావుండదు కార్లు వెళతాయి కాని రాళ్ళతో కూడిన మట్టి రోడ్డు. దాతల సహకారంతోనే గుడి నడుస్తుందని చెప్పారు. ప్రస్తుతం రోడ్డు,కొండపైకి ప్రవేశించే చోటఅందరికీ తెలిసేలా  ఒక ఆర్చి నిర్మించాలని సంకల్పించారట.స్వామి ఆశీస్సులు దాతల సహకారం ఉంటే అవి కూడా పూర్తవుతాయని ఆశిస్తున్నామని చెప్పారు. 

ప్రతి ఏటా కృష్ణాష్టమి,గోవర్ధనగిరి తిరునాళ్ళు , కార్తీక, ధనుర్మాసాలలో విశేష పూజలు జరుగుతాయట! రాబోయే 29వ తేదీ మాధవాష్టమి కూడా బాగా చేస్తారట!

భక్తీ, ఆధ్యాత్మిక చింతన అనేవి పక్కన పెడితే అక్కడ ఉన్నంతసేపూ కనులకు ఆహ్లాదం, మనసుకి ప్రశాంతత కలుగుతుందనేది నిజం! పైన ఉన్నది బుజ్జి గోపాలుడే :) గుడి ఫొటోస్ కూడా తీసి ఉంటే  బావుండేది ప్చ్.... ఈసారి వెళ్ళినప్పుడుతీస్తాను.

Monday, November 10, 2014

ఓ అమ్మ!

చందమామ రావే జాబిల్లి రావే 
కొండెక్కి రావే కోటి పూలు తేవే
అంటూ గోరుముద్దలు తినిపించాను
నిదురపో నాపాప నిదురపో తల్లీ
 నిద్రలకు నూరేళ్ళు నీకు నూరేళ్ళు
 అంటూ జోలపాడి నిద్రపుచ్చేను
 నీలాలు కారితే నేచూడలేను 
పాలైన కారవే బంగారు కళ్ళు 
అంటూ పువ్వులా పెంచుకున్నాను 
మందారంలాపూస్తే మంచి మొగుడొస్తాడు 
గన్నేరులా పూస్తే కలవాడొస్తాడు
 అంటూ అరచేత గోరింట పెట్టాను 
రెక్కల గుర్రమెక్కి ఓ రాజకుమారుడొస్తాడు 
ఈబుల్లి రాణీగార్ని తీసుకెళ్తాడు 
అంటూ కధలు చెప్పాను 
చిట్టితల్లీ..... అప్పుడు తెలీలేదు 
 నిజంగానే రాజకుమారుడొచ్చి 
 ఏడు సముద్రాలకావల 
ఒంటి స్థంభం మేడలో నిన్నుంచితే 
అన్నిసముద్రాలుదాటి నీ దగ్గరికి
 రావటానికి నాకు రెక్కు లేవని 
నీతో మాట్లాడాలంటే దూరవాణిలూ 
నిన్ను చూడాలంటే దూరదర్శినిలూ 
కావాలని....,,,  కాని 
నిన్నుహృదయానికి హత్తుకోవాలంటే 
ఏ మంత్రం తంత్రాలున్నాయో మరి!

Sunday, February 23, 2014

శాశ్వతం కాని బంధం!?


నీవూ నేనూ నిన్నా ఉన్నాము, నేడూ ఉన్నాము
ఉందో లేదో తెలియని రేపటికోసం ఏ కలకనను?
అహంకారం మనిద్దరిమధ్యా గోడ కడుతూ వుండేది
వెనువెంటనే మమకారం దాన్ని పడగోట్టేసేది
ఇది నిరంతరం..... శాశ్వతం అనుకున్నాను కాని
చుక్కాని లేని నావలా నన్ను నడి సంద్రంలో విడిచిపెట్టి
నువ్వుమాత్రం దూరతీరాలకు పయనమౌతున్నావు
లేనిది ఎప్పటికీ వుండదు వున్నది ఎప్పటికీ లేకపోదు
అంటూ వేదాంతం చెబుతున్నావు అది నిజమేనేమో
ఐనా.....
నీలా తామరాకుపై నీటి బొట్టులా ఉండలేకపోతున్నా
శాశ్వతం కాని బంధాల్ని ఓ కన్నీటి బొట్టుతో విడువలేకున్నా!

Friday, February 14, 2014

ఇది చూడండి!



Woh Din - A tribute to the 90's


you tube నుండి..... 

Wednesday, January 22, 2014

మరపురాని మనిషి!




అక్కినేని నాగేశ్వరరావుగారికి నేను వీరాభిమానిని కాకపోయినా అప్పుడప్పుడూ ఆయన పాత చిత్రాలను చూస్తూ ఉంటాను. ఆయన చిత్రాలు చూస్తున్నప్పుడల్లా ఆయనలోని మహానటుడ్ని చూసి అబ్బురపడిన సందర్భాలు చాలానే వున్నాయి. ఈమధ్యే అటువంటి ఆణిముత్యంవంటి చిత్రాన్ని చూడటం జరిగింది. అదే "మరపురాని మనిషి". విశ్వాసానికి, మానవీయవిలువలకు అద్దంపడుతూ తీసిన ఈ చిత్రాన్నిచూస్తున్నంతసేపూ నాగేశ్వరరావుగారు ఆపాత్రలో నటిస్తున్నారనే అనిపించదు. చిన్నతనం నుండే అన్యాయాన్ని సహించని,ముక్కుసూటి మనిషిగా కష్టజీవిగా బాబు పాత్రలో జీవించినతీరు చిరస్మరణీయం! ఒకరోజు ఒక కుటుంబం అభిమానంతో పెట్టిన పట్టెడన్నానికి బదులుగా ఆకుటుంబ పెద్ద చనిపోయి తల్లీ బిడ్డలు కష్టంలో వున్నప్పుడు వారిని ఆదుకోవటానికి తన జీవితాన్ని ధారపోసిన రిక్షాఅబ్బిగా.....చివరికి తాను పెంచిన అమ్ములే తనను చీత్కరించినా క్షమించి ఆమె వివాహం జరిపించి కానుకగా విశ్వాసానికి ప్రతీక ఐన కుక్కబొమ్మ కానుకగా ఇవ్వడం చూసినప్పుడు కంటతడి పెట్టనివారు వుండరు. ఎక్కడో లేడులే దేవుడు మమతలున్న మనసులో కొలువుంటాడు... అంటూ ఆనాడు మరపురాని మనిషిగా నటించారు ఈనాడు మరపురాని మనిషిగా నిష్క్రమించారు.తెలుగు సినిమాఉన్నంతవరకూ ఆయన మరపురాని మనిషిగానే వుంటారు. ఆయన ఆత్మకుశాంతికలగాలని ప్రార్ధిస్తున్నాను. 


Friday, October 25, 2013

Quotation of Bob Marley!


Sunday, December 30, 2012

కొవ్వొత్తులతో కాదు నాకు నివాళి!

ముగిసిపోయే కధనుకాను
రగులుతున్న వ్యధను నేను
చనిపోలేదు నేను......
మీ కొవ్వొత్తుల వెలుగులో జీవించే ఉన్నాను
అత్యాచార తిమిరాన్ని తరిమికొట్టే ఆయుధంగా
నా చావు మీ ఉద్యమానికి స్ఫూర్తి ఐతే
నా మరణం కూడా ధన్యం!
నా మరణానికి కారణమైన కామాంధుల
తలలు తక్షణం తీసి కోటగుమ్మానికి  వ్రేలాడగట్టమని
ఆజ్ఞాపించే రాజే లేడా ఈ లోకంలో
రాచరికానికి సెలవిచ్చేసి, ప్రజలే ప్రభువులన్న
ప్రజాస్వామ్యంలో నా మరణానికి సమాధానం
కోట్లు ఖర్చుపెట్టి ఓట్లు కొనుక్కున్న
ఏ ప్రభువు నడగాలి ?
మరోసారి ఆడపిల్ల పై చేయి వేయాలంటే ఒణుకు పుట్టేలా
ఏ ప్రభువు శిక్షవేస్తాడు ఆ దుర్మార్గులకు?
ఎంతకాలానికి ?
 కన్నీళ్ళతోనో, కొవ్వొత్తులతోనో కాదు నాకు నివాళి
యత్రనార్యస్తు పూజ్యంతే అని పుస్తకాలకే పరిమితం చేయకండి
ప్రాధమిక విద్యనుండే పిల్లలకు బోధించండి
 మానవత్వమున్న మనుషులుగా తీర్చిదిద్దండి
స్త్రీలను పూజించక్కర్లేదు 
వారి ముఖంపై చిరునవ్వు చెదరనీయకండి
భయం నీడన బ్రతుకు వెళ్ళదీయకుండా 
కొంచెం ధైర్యంగా నడిచేలా రక్షణ కల్పించండి
హింసకు గురైన వారిపట్ల  కాస్త సానుభూతి చూపించండి
చులకనగా మాట్లాడి మా ఆత్మలకు కూడా
శాంతి లేకుండా చేయకండి 
ఇదే నాకు, నాలాంటి ఎందరో అభాగినులకు
నిజమైన నివాళి!!

** నేనుసైతం అంటూ  ఓ టపా రాసి చేతులు దులిపేసుకోవటం తప్ప ఏమీ చేయలేని నానిస్సహాయతకు బాధపడుతూ నిర్భయకు అశ్రునివాళి! రాబోయే సంవత్సరమైనా ఇటువంటి చేదు జ్ఞాపకాలు మిగల్చకుండా అంతా మంచే జరగాలి, అందరికీ మంచే జరగాలని కోరుకుంటూ ఈ వత్సరానికి వీడ్కోలు!



Friday, November 9, 2012

నాల్గు వసంతాలు!


ప్రియమైన పరిమళం

బ్లాగుల విరితోటలో నువ్వు చిరు పుష్పంలా విరిసి సరిగ్గా నాల్గు సంవత్సరాలు. కష్టాలూ సుఖాలూ, ఇష్టాలూ నష్టాలూ, అలకలూ అల్లర్లూ, కధలూ కాబుర్లూ... ఇవన్నీ పంచుకోవడానికీ, అప్పుడప్పుడూ మనసులోని భారం దించుకోవడానికీ నువ్వే వేదికయ్యావ్. తెలుగు బ్లాగుల సుమహారంలో నాకూ చోటు కల్పించావ్. ముఖపరిచయమైనా లేని వారితో అనుబంధం ఏర్పరిచావ్.నేను భయపడిన వేళ ధైర్యాన్నిచ్చి, బాధపడిన వేళ ఓదార్పునిచ్చి, నిరుత్సాహపడిన వేళ ప్రోత్సహించి, నా రాతలను భరించి, పొరపాట్లను సరిదిద్ది తమ చెలిమిని పంచిఇచ్చే మిత్రులను నాకు ఇచ్చావ్. చెలిమిని మించిన కలిమి కలదా ఇలలో... అటువంటి అపురూపమైన కానుకను  నువ్వు నాకు ఇచ్చావు. పరిమళం ఐ లవ్ యూ.... పుట్టినరోజు జేజేలు కూడా...

* పరిమళాన్ని అనుసరిస్తున్న, మరియు ప్రోత్సహిస్తున్న బ్లాగ్ మిత్రులందరికీ కృతజ్ఞతాభివందనాలు!

Saturday, October 27, 2012

శాన్వీ.....

అమ్మా....
ఏ దేవదేవుడో పొరపాటున జారవిడుచుకున్న
దేవపారిజాత పుష్పానివి నువ్వు!
ఏ పురాణేతిహాసాల్లోనూ లేడమ్మా...
ఇంత కౄర రాక్షసాధముడు!
మానవత్వం మంటకలిసిన తరుణంలో
మాపాపపు లోకంలో క్షణమైననిలువక
 దివికేగి...నీదైవత్వాన్ని తిరిగి పొందిన
చిన్నారి దేవతవి నువ్వు!
నిన్ను స్వాగతించినవి నాల్గు చేతులేనేమో
కాని....
వీడ్కోలు పలుకుతున్నవి వేలచేతులు!
ఇక ఎన్ని కొవ్వొత్తులు వెలిగించినా
కానరాదు నీరూపు.....
వ్యధాభరిత హృదయంతో....
చెబుతున్నాం టాటాలూ....బైబైలూ....

* తనసొత్తనేమో తిరిగి తీసుకెళ్ళి ఆతల్లితండ్రులకి కడుపుకోత మిగిల్చిన ఆదేవుడ్నే వారికి ఈబాధను తట్టుకునే మానసిక స్థైర్యాన్ని ఇవ్వమని ప్రార్ధిస్తున్నా.....